nothere

Kafka

Het is zomer. Iedereen is met vakantie. Dat geeft de regering weer de kans om er heel wat niet allemaal even zinnige maatregelen door te draaien zonder dat er al te veel protest komt.  Ik ga hier niet over politiek beginnen drammen maar ik wil wel graag een voorbeeldje geven van waarom je genoeg wantrouwen moet hebben tegen Het Systeem en de doorgedreven automatisering.

Een tijdje geleden stak er een papier in onze bus dat een van onze identiteitskaarten moest vernieuwd worden. De aanvraag moest binnen de twee weken op het gemeentehuis gebeuren. Vernieuwen van de identiteitskaart moet om de vijf à tien jaar dus niet zo vreemd. Alleen bleek de identiteitskaart in kwestie nog minstens een jaar geldig. Snel naar het gemeentehuis om meer uitleg.

Ticketje nemen en in de rij gaan staan. Na lang wachten is het mijn beurt. Ik geef het papier af en vraag een verklaring. Blijkt dat de identiteitskaart geannuleerd is. Een paar maanden daarvoor al. Heel vreemd allemaal. Ik vraag hoe dat komt. De dame van het loket tuurt op haar scherm. “Dat staat hier zo in het Systeem. De kaart is als verloren opgegeven bij de politie.” Hé? Ik weet wel zeker dat dat niet door ons gebeurd is. De kaart is ook niet verloren. Ik heb ze in mijn tas zitten. Dat zeg ik ook. “Tja,’ zegt ze, “dan zul je de politie moeten contacteren om te vragen hoe dat komt.”

Hop. Naar de politie bellen dus. De vriendelijke agent checkt uitgebreid zijn computer. “Nee, hoor. Wij hebben zo’n aanvraag niet ontvangen volgens het Systeem, niets geannuleerd ook of doorgegeven aan het gemeentehuis..” Wij ook niet, want als je dat doet krijg je namelijk een papier met stempels en handtekeningen en dat hebben we niet.

Ik trek weer naar het gemeentehuis en leg de situatie uit. “Ja, het staat hier toch zo in het Systeem,” zegt de dame.

“Dus er is ergens een fout gebeurd, gezien wij nooit een identiteitskaart als verloren hebben opgegeven?” Dat had ik beter niet gezegd.

“Nee,” zegt ze bits. “Er kan geen fout gebeurd zijn want het staat hier zo in het Systeem.” “Kun je niet eens checken hoe dat daarin is gekomen?” “Nee, dat kunnen we niet checken, antwoordt ze al even kortaf. Onzin, natuurlijk. Je kunt dat altijd checken of laten checken. Maar ze zal er geen zin in gehad hebben.

“En wat als we op vakantie zouden gaan met het vliegtuig met een kaart die als geannuleerd staat bij jullie?” vraag ik. “Tja, dan had je niet meegekund,” zegt de dame schouderophalend.

Nu begin ik echt een pissig te worden. “Dus ik moet nieuwe pasfoto’s laten maken (5 Euro in het hokje) en een nieuwe identiteitskaart betalen (20,5 euro) voor iets dat niet onze schuld is?”

“Ja, er zal niks anders opzitten,” zegt ze.

Ik heb de kaart dringend nodig dus ik besluit niet tegen het systeem te gaan vechten deze keer. Ik geef een pasfoto en betaal.

Wanneer ik een week later de kaart ga ophalen, zegt ze: “Weet je, we hebben de laatste tijd wel meer van dit soort gevallen gehad van geannuleerde identiteitskaarten. Heel vreemd.”

AAAARRRRRRGGGHHH!!!

Je moet maar eens per ongeluk als misdadiger in het systeem geboekt staan.

nothere

A trail of zombies

The sun. At last. No zombies in this forest.

Oei. Ik heb in weken niets meer gepost. Als er niets te vertellen valt, zwijg je beter. Dat is toch wat ik vaak denk.

Heel veel opgeruimd in het ouderlijk huis. Ook heel veel geschetst in mijn schetsboek maar het is niet de moeite waard om te tonen. Op de academie heb ik de Hals afgewerkt en nu ben ik bezig aan een opgelegd werk waarin ik enorm stink, architectuur en perspectief. Ik ben een vervallen gebouw aan het schilderen en ik wist niet hoe ik er aan moest beginnen en nu weet ik niet hoe ik het moet afwerken. Afgelopen weekend waren we in de Ardennen, het jaarlijkse uitje met vrienden en kennissen (zie boven). Nog nooit zo veel dode Jezussen in een dorp bij elkaar gezien.  En die van het kerkhof waren nog geeneens meegerekend.

Jezus, de originele zombie, nietwaar? Opgestaan uit de dood, zet zijn adepten aan tot het eten van zijn vlees en het drinken van zijn bloed. Mmmm nom nom nom nom, zou onze kat zeggen.

Dus, bij geprek aan professioneel ogend materiaal van mezelf enkele amusante antieke foto’s uit het familiarchief.

SYL.

Dit is onze gang maar dit is niet onze hond.

Deze boze kat lijkt wat op de onze.

Yin en Yang. Expo 58, Brussel.

 

 

nothere

Just some random art by others

Blijkbaar heb ik al drie weken niets meer op de site gezet. Het is dan ook erg druk geweest, niet alleen vanwege de feesten maar ook vanwege allerlei andere toestanden. Niets geschilderd dat de moeite waard is om te tonen. Beetje kunst van anderen dan maar.

Gisteren waren we op bedrijfsbezoek in Tilburg en daarna was er nog wat tijd over. We hebben de overzichtstentoonstelling 25 jaar De Pont bezocht. De Pont is een museum voor moderne kunst dat in een oude wolspinnerij is gevestigd. De ruimtes zijn enorm groot en dat maakte het bezoek wel lekker rustig. Er zijn een hoop werken van bekende namen te bekijken en ook een hoop dingen die ik niet snap. Hieronder een kort overzichtje. Alleen slechte foto’s waren toegestaan, vandaar de lage kwaliteit.

Eerst een selectie met mijn eigen favorieten.

Thierry De Cordier:

Het is niet te zien op de foto maar deze sculptuur is enorm hoog.

Dan een soort dinges op papier van iemand waarvan ik de naam ben vergeten:

Dit had een hoog fantasy/metal/tatoeagegehalte. Het was eveneens redelijk groot.

Deze tafel en vier stoelen waren letterlijk reuzegroot. Als je eronder stond had je ongeveer de grootte van een kleine poes of een flinke rat. Ik weet niet of het echt kunst is maar ik hou wel van dit soort dingen.

Homeless Cat van Claerbout. Tekeningen van schattige poesjes zijn altijd leuk.

Ik ben vergeten de naam van de auteur van deze foto te noteren helaas:

Een muur van foto’s van kiekjes van Engelse mensen. Deze vond ik wel een beetje grappig:

Een beeld in de herkenbare stijl van Herlinde De Bruyckere:

Dit is een enorm groot werk van iemand (helaas, naam vergeten te noteren). Door de grootte en de uitsnijding was het enorm decoratief:

Dik opgezet macaber schilderij (corpussen op ateliervloer heet het, geloof ik) van Mulders. Het linkse gezicht vond ik mooi geschilderd:

Geen idee wat dit is. Het lijkt op twee rare borsten en het was wel grappig eigenlijk:

Deze macabere foto van Wall van iemand die in een lab een soort gemummificeerde arm zit te tekenen was ook wel interessant:

En dan zijn er de dingen die ik niet snap (maar anderen dus duidelijk wel):

Tuymans’ saaie meubels.

Dumas’ vieze baby’s.

Braeckmans vuile was.

En dit, dit snap ik al helemaal niet:

 

Klaar.