Het is zomer. Iedereen is met vakantie. Dat geeft de regering weer de kans om er heel wat niet allemaal even zinnige maatregelen door te draaien zonder dat er al te veel protest komt.  Ik ga hier niet over politiek beginnen drammen maar ik wil wel graag een voorbeeldje geven van waarom je genoeg wantrouwen moet hebben tegen Het Systeem en de doorgedreven automatisering.

Een tijdje geleden stak er een papier in onze bus dat een van onze identiteitskaarten moest vernieuwd worden. De aanvraag moest binnen de twee weken op het gemeentehuis gebeuren. Vernieuwen van de identiteitskaart moet om de vijf à tien jaar dus niet zo vreemd. Alleen bleek de identiteitskaart in kwestie nog minstens een jaar geldig. Snel naar het gemeentehuis om meer uitleg.

Ticketje nemen en in de rij gaan staan. Na lang wachten is het mijn beurt. Ik geef het papier af en vraag een verklaring. Blijkt dat de identiteitskaart geannuleerd is. Een paar maanden daarvoor al. Heel vreemd allemaal. Ik vraag hoe dat komt. De dame van het loket tuurt op haar scherm. “Dat staat hier zo in het Systeem. De kaart is als verloren opgegeven bij de politie.” Hé? Ik weet wel zeker dat dat niet door ons gebeurd is. De kaart is ook niet verloren. Ik heb ze in mijn tas zitten. Dat zeg ik ook. “Tja,’ zegt ze, “dan zul je de politie moeten contacteren om te vragen hoe dat komt.”

Hop. Naar de politie bellen dus. De vriendelijke agent checkt uitgebreid zijn computer. “Nee, hoor. Wij hebben zo’n aanvraag niet ontvangen volgens het Systeem, niets geannuleerd ook of doorgegeven aan het gemeentehuis..” Wij ook niet, want als je dat doet krijg je namelijk een papier met stempels en handtekeningen en dat hebben we niet.

Ik trek weer naar het gemeentehuis en leg de situatie uit. “Ja, het staat hier toch zo in het Systeem,” zegt de dame.

“Dus er is ergens een fout gebeurd, gezien wij nooit een identiteitskaart als verloren hebben opgegeven?” Dat had ik beter niet gezegd.

“Nee,” zegt ze bits. “Er kan geen fout gebeurd zijn want het staat hier zo in het Systeem.” “Kun je niet eens checken hoe dat daarin is gekomen?” “Nee, dat kunnen we niet checken, antwoordt ze al even kortaf. Onzin, natuurlijk. Je kunt dat altijd checken of laten checken. Maar ze zal er geen zin in gehad hebben.

“En wat als we op vakantie zouden gaan met het vliegtuig met een kaart die als geannuleerd staat bij jullie?” vraag ik. “Tja, dan had je niet meegekund,” zegt de dame schouderophalend.

Nu begin ik echt een pissig te worden. “Dus ik moet nieuwe pasfoto’s laten maken (5 Euro in het hokje) en een nieuwe identiteitskaart betalen (20,5 euro) voor iets dat niet onze schuld is?”

“Ja, er zal niks anders opzitten,” zegt ze.

Ik heb de kaart dringend nodig dus ik besluit niet tegen het systeem te gaan vechten deze keer. Ik geef een pasfoto en betaal.

Wanneer ik een week later de kaart ga ophalen, zegt ze: “Weet je, we hebben de laatste tijd wel meer van dit soort gevallen gehad van geannuleerde identiteitskaarten. Heel vreemd.”

AAAARRRRRRGGGHHH!!!

Je moet maar eens per ongeluk als misdadiger in het systeem geboekt staan.