Orestes_final

WIP

These Japanese dolls were displayed near Minolta cameras  in my grandfather’s photo shop. They need some restoration work.

Het ouderlijk huis opruimen is een wrange schattenjacht. Er komen voorwerpen tevoorschijn die herinneringen oproepen aan je kindertijd of waarvan je geen idee hebt waar ze vandaan komen. Of duistere geheimen, maar die ben ik nog niet tegengekomen. Toen ik die poppen zag borrelden er meteen ideeën voor bizarre diorama’s op. Alleen ontbreekt het me aan de tijd op het ogenblik.

Old dolls, not sure where they are from. The heads are made of plastic so not very, very old.

Naast het kladwerk in het atelier van de academie zijn we ook naar de expo van Borremans’ recentste werk gegaan. Ik had nog nooit een schilderij van Borremans in het echt gezien dus het was wel interessant om de ware dimensies van de werken te ‘beleven’. Sommige schilderijen waren veel kleiner dan ik dacht, andere juist veel groter. Er waren taferelen met bebloede peuters die met afgehakte ledematen rondliepen, rappers die vreemde dansjes uitvoeren op miniformaat en ingepakte mensen en hoofden. Een beoordeling ga ik hier niet geven, kijk en oordeel zelf maar. De werken vind je op de website van de Zeno X Gallery.

Door al het bovenstaande was er niet veel tijd om thuis te schilderen dus heb ik veel tekeningen gemaakt en daarbij nog per dag een schets in inkt  voor Inktober, snel en los gemaakt. Het is even wennen. Hier de compositiebestanden, een paar tekeningen zijn naar foto en de rest naar oude schilderijen (de vleesspiezen zijn erbij verzonnen):

En nog een Rudolph in potlood als voorbereidend werk:

Orestes_final

WIP: Echte (Italiaanse) mannen dragen mascara

 

Eerste schilderij op de academie is zo goed als af op een paar laatste finishing touches na. Tis redelijk maar nog vol fouten in mijn ogen dus ergerlijk tegelijk. Over de opzet van de volgende opdracht – een lamp – ben ik niet tevreden, die ga ik van nul herbeginnen.

Thuis wacht ik nog altijd tot Orestes en de engel droog zijn voor de volgende laag. De Cristo is ondertussen geschetst op een gerecycleerd doek. De ram laat ik nog even gisten.

Omdat echte olieverf nog trager droogt dan wateroplosbare moet ik een paar extra lopende doeken voorzien zodat ik beter kan roteren. Daarom heb ik nog maar eens een oude (tot Amerikaan genaturaliseerde weliswaar) Italiaan uit de gracht gehaald. Ik ben gek op de jaren twintig  op stomme films en dankzij mijn oma op Rudolph Valentino . Die overacting, die make-up, die priemende ogen, dat vreemde androgyne, geweldig!

Lazarus is een soort parodie op The Sheik, dus dat past er ook nog bij. Ik heb in mijn kleine schetsboekje allerlei poses uitgeprobeerd om te zien wat het beste effect geeft.  Rudolphs priemende ogen zitten nog niet goed (weer scheelzucht) maar dat komt wel.

De films The Sheik en The Son of the Sheik kun je downloaden op archive.org. Ze staan ook op YouTube. Beetje foute boel wel, mannen met hoodies die zich in woestijntenten vergrijpen aan vrouwen en zo maar dat zullen we voor een keer maar door de vingers zien HA HA.