Van oude menschen, de bloempotten, die voorbij gaan…

Gisteren heb ik nog wat in mijn schetsboek zitten werken aan studies van Primitieven (en op schaarsgeklede dames en zo maar daar ga ik het nu niet over hebben). Ik dacht eens een studie van een Memling te doen dus heb ik wat op het internet zoeken naar portretten. Het meest interessante was een of andere louche (pleonasme ongetwijfeld) Italiaanse bankier, ie. Tommaso Portinari .  Zijn levensverhaal is uitermate boeiend, daarom zet ik de link naar Wikipedia erbij. [Direct en indirect zijn Dante, Brugge en Karel er ook bij betrokken (zie vorige posts) maar dat is louter toeval.]

Met interessant bedoel ik dat er bij Memlings portretten vaak “iets” ontbreekt. Ik weet niet hoe ik het moet omschrijven, mojo of kazang of zoïets. Anyway, het gaat om volgende schijnheilige ragazzo:

Voor ik er uiteindelijk een portretje van een willekeurige voorbijganger uitkoos, heb ik door massa’s portretten gebladerd en dit riep toch 1 belangrijke vraag bij mij op. Kijk zelf maar eens of je het kunt ontdekken:

Al die oerlelijke bloempotkapsels….

Hadden ze nu echt geen betere coiffeurs in de Middeleeuwen?

****

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.